Od dawna Lublanki słynęły z urody,
lecz Urški powabu nic zaćmić nie zdoła,
jej krasa dziewczęca jak pąk rozkwitała
i podziw niezwykły budziła dokoła.
Jak gwiazda poranna na niebie świetlanym,
tak Urška jaśniała wśród dziewcząt Lublany.

Niejedna dziewczyna, niejedna kobieta
płakała z rozpaczy w ukryciu noc całą,
gdy Urška miłego jej serce zabrała,
bo Uršce kochanków wciąż było za mało.
Więc tych, co urodzie jej hołdy składają,
chwytała w swe sieci podstępnie jak pająk.

Umiała obiecać, umiała odmówić,
być bardzo przystępną lub bronić się siłą,
młodzieńców uwodzić, dla starszych być miłą,
w zalotach sekretów dla Urški nie było.
Umiała wybrańców czarować bez końca,
a tych, co ulegli, z pogarda odtrącać.

Na rynku cienistym, pod lipą zieloną,
dźwięk skrzypiec, cymbałów i trąbek miedzianych.
Niedziela. Z chłopcami puściły się w tany
wesołe i piękne dziewczęta z Lublany,
a pośród nich Urška królową się zdała,
lecz z nikim zatańczyć ochoty nie miała.

Niejeden ją prosił, odmawia każdemu,
żartuje i taniec na później odkłada.
Wymówek ma moc, a więc cóż, trudna rada.
Już słońce zachodzi i zmrok już zapada,
gdy siódma na miejskim zegarze wybiła,
podniosła się Urška, do tańca ruszyła.

A gdy się ogląda, szukając tancerza,
zoczyła pod lipą junaka smukłego;
pod słońcem nie znajdziesz mu chyba równego –
niejedna by chciała tancerza takiego.
I Urška chcąc schwytać w swą siec kawalera,
miłośnie na niego z wyzwaniem spoziera.

Uśmiecha się młodzian, do Urški się zbliża:
„Chcesz ze mną zatańczyć?”, i jeszcze dodaje:
„Gdzie Sawa się łączy z błękitnym Dunajem,
o twojej urodzie dziś rano słyszałem
i już, piękna Urško, przed tobą tu stoję
gotowy do pląsów. Zatańczmy we dwoje!”

To rzekłszy młodzieniec pokłonił się nisko,
a Urška mu za to swój uśmiech posłała:
„Dziś kroku jednego zatańczyć nie chciałam,
chciej wierzyć, naprawdę na ciebie czekałam;
więc podaj mi rękę, niech taniec nas złączy,
bo słońce zachodzi, zabawa się kończy”.

I podał jej rękę dorodny młodzieniec,
i żwawo oboje puścili się w tany,
jak gdyby ich niosły w dal skrzydła świetlane,
jak gdyby ich ciała z mgły były utkane.
I nawet ich śladów nie było na ziemi –
tańczyli jak wiatru porywem niesieni.

A widząc to ludzie stanęli jak wryci,
zamarli z podziwu zdumieni grajkowie,
ucichła melodia przerwana w połowie.
Wtem młodzian zatupał, przez tłum przeszło mrowie,
gdy krzyknął: „Mnie waszej muzyki nie trzeba,
do tańca najlepiej niech śpiewa głos nieba!”

Zakryło się niebo czarnymi chmurami
i grzmot się straszliwy przetoczył w półmroku,
a wicher złowrogi zawodzić jął wokół
i mieszać swe jęki ze szmerem potoków.
Strach włosy unosi, drży ludzka gromada,
och, biada ci, Urško, och, biada ci, biada!

„O, nie bój się, Urško, i kroku przyśpieszaj –
rzekł do niej młodzieniec – nie lękaj się grzmotu,
nie lękaj się moich szumiących potoków
nie wichrów przyjaznych, co huczą mi wokół,
lecz śpiesz się i żwawo nogami przebieraj,
bo bardzo już późno, już późno jest teraz.”

„Och, stańmy na chwilę, najdroższy tancerzu,
bym mogła odetchnąć, spoczynek dać nogom.”
„Do białej Turczyzny daleko stąd droga,
gdzie Dunaj i Sawa splatają się z sobą;
tam fale się ciebie nie mogą doczekać,
więc zwijaj się, Urško, tańcz żwawiej, nie zwlekaj!”

To rzekłszy, jął szybciej z dziewczyną wirować
i razem po mokrej murawie pomknęli
nad brzeg Lublanicy, co w dali się bielił,
i tańcząc zginęli w przepastnej topieli.
Barkarze dostrzegli, jak wir się potoczył,
lecz Urški nikt więcej nie widział na oczy.

Źródło: Piechal Marian, Antologia poezji słoweńskiej, Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, Wrocław 1973.